گونه‌ای نمايش فانتزی در رده‌ی آثار عروسکی هست که اهل هنرهای نمايشی به‌آن "سايه‌بازی" می‌گويند. شکل‌کار بدين‌صورت است که پشتِ پرده‌ای بازتاب دهنده، اشياء، اجسام و گاه عروسک‌های تخت و در بسياری مواقع مقوايی را در اندازه‌های کوچک مقابل نورِ متمرکز به‌تحرک وامی‌دارند تا سايه‌ی آن‌ها به‌روی پرده بيفتد. در اين حالت چون فاصله با پرده زياد است تصويری هيولايی بر پرده، طرفِ مقابل تماشاگر ظاهر ‌می‌شود. در اين نمايش‌ها که غالباً تخيلی و ترسناک است صداهای جايگزين نيز حالتی بم، پرطنين وحشتناک دارد. معمولاً تماشاگر را به پشتِ پرده راه نيست چون با ديدن حقارتِ اجسامِ متصوّر تمامِ ذهنيتِ او از دلهره‌ی نمايش به‌هم می‌ريزد. سايه‌سازان پشتِ پرده دوست دارند تماشاگرِ مبهوت، دل و هوش و گوش به نمايشِ سايه‌ها داده و با بازی‌ی بعضاً مضحکِ آن‌ها همراه شود. در انتهای اين نمايش‌ها معمولاً با غروبِ نورِ پشتِ پرده و طلوع نورِ صحن تماشاگر، بازی تمام می‌شود. عوامل نمايش سايه‌بازی اساساً تمايلی به هويدا شدن اتفاقاتِ پشتِ پرده ندارند، لذا هنگام تشويق پايان، مقابل تماشاگر، اين سوی پرده ظاهر شده با لبخندی مليح از استقبال چشم‌های تماشا تشکر می‌کنند.
حکايت اين روزهای بازی‌ی سياست در کشور ما نيز شباهتِ غريبی به نمايشِ سايه‌بازی دارد؛ فقط با اين تفاوت که پرده بالا و تا عمق صحنه پيداست.