بی‌نياز، كورِ دارايي‌ دنياست.

از چهار سو وهم وحشت موج می‌‌زند.

شرابِ پرمدعا از غوره‌ی مويز نشده به دست می‌آيد.

پيری، اعتماد به نفس‌ حمل باقيمانده‌ی بار زندگی بر دوشی فرتوت است.

چرا خشمگين می‌شويم گاه از شُدِ كارهايی كه ما فقط آرزوی انجامش را داشتيم؟